by Alex Banciu
Fascism seems to be thrown around everywhere these days, so much so that it almost becomes a term for everything that is on the right side of the political spectrum. Surely, there are cases when this term fits perfectly.
Europe’s current political landscape is shifting right at an ominous rate. Therefore, it is now a good time to understand why this is happening and what are the factors fueling this shift. But why exactly feminine fascism? Isn’t this movement inherently misogynistic and completely opposite to women’s rights? The answer is far from simple and unambiguous. Women have had their fair contribution to fascist regimes in the past, and the fact that is happening today – albeit, not at the same mobilising scale – should come to no one’s surprise. The female politicians of the far right have their own agenda, and most of the time, women’s rights are not on it. Rather, they use rhetoric and take advantage of an unstable political landscape to promote anti-migration policies and traditionalist principles (which is true for all extreme-right groups, generally).
It happened before: women’s contribution in fascist Italy and Germany
I do not think we can hold a discussion on fascism without mentioning the two most prominent examples in European history. The late 20s and early 30s in Germany were a contentious time, due to the aftermath of WW1 and the rise of Hitler’s Nazi party. Scholars, like Richard J. Evans studied this period and the impact it had on women. Evans states that many women were encouraged to work during the war to compensate for the labour shortage. In fact, there were plenty of women who had a blue-collar job. It does not seem likely that all these women would relinquish their rights and give up their jobs just so they would become obedient housewives, as they were encouraged after the war. The situation is more complicated than that: Evans mentioned that the Great Depression hit women in the workplace hard. This event combined with a general distress regarding the Weimar Republic – which also failed many women – led all these women to seek a different alternative. Thus, they become introduced to Hitler’s oratorical and leader-like air about him and his promises of a new Germany, that would reward all the hard-working women. Here is where the situation becomes even more confusing in Evans’ observations. Women were promised an important role by this new regime, but only if they would take their role as bearers of the next German generation.
The contradictions start to unveil themselves at this point. There is a clear misogynistic and essentialist view of womanhood in early Nazism, but it is sugar-coated with the promise of empowering German women. Evans mentions the “Nazi left,” a term I would have not taken seriously before, but that seemed a key component in the early elections of the Nazi regime. Women voted for the Nazis because it promised them a place in this new world and an important role, and many seized the opportunity. It was after the instauration of the regime, that many women turned against Nazism. It should be kept in mind that not all women – in fact, nowhere in his paper Evans says that a majority of women voted for Hitler – supported this new regime. Many were against it from the beginning, as it seemed like a club for angry men who released their frustrations by blaming women for stealing their jobs.
Numerous women were working a full-time job during the 30s and many of them had emancipatory views. But would they even be able to hold their ground and keep a position during fascism? I would like to introduce Sezione Operaie e Lavoranti a Domicillio (Section for Female Workers and Outworkers) an all-women fascist group entrusted with the role of spreading the word about Mussolini’s regime and educating the entire Italian Nation, extensively researched by Perry Willson. He found that many of the women joining this group belonged to the working class or they were servants. The Section for Female Workers and Outworkers (SFWO) offered its members a wide array of opportunities “for […] professional training, travel, self-improvement and, sometimes, just sheer fun.” I find this observation quite striking, as it shows that women were not helpless victims, and it might just hold a clue as to why women would promote fascism.
In fact, this association had quite a large number of members. Willson argues that, although some were just excited about fascism, many of them joined because of “opportunism and material factors.” The truth is that SFWO offered employment opportunities and it might even have had an unintended modernising effect. Again, Willson points out how the members made the most out of their circumstances. It is hard to reduce women’s experiences during fascism into one statement. Research shows that women’s inclusion in fascism, albeit with the scope of promoting the regime and being the bearers of future generations, the unintended effects were that women had a job and a group to be part of. There are some key takeaways from analysing the past, the most notable one being that fascism is inherently contradictory.
Both in Nazi Germany and Fascist Italy, women were reduced to the role of the mother, but at the same time, they had to work and were active to some extent in social matters. I want to dive deeper into this contradiction because it has not stayed in the past. Fascist women rose to power in the past by joining the oppressor in inflicting violence on marginalised groups (the Jews, queer people etc.). Nowadays, women on the far-right are using a similar tactic: blaming the “Oriental Other” for social issues, whilst gaining power at the same time.
It is happening again, but the packaging is different
Many ultraconservative women nowadays are very vocal about how feminism failed society, turning women away from their natural role and emasculating men. One particular figure has been gaining attention on social media. She goes by the name Pearl Davis. This figure has been compared to Andrew Tate, her videos have gained attention due to her extreme views which include that women should not vote, men should be the providers of the family and cheating is only bad when the woman does it. Of course, she was met with a lot of criticism from pretty much everyone with common sense. Her views are so inherently misogynistic that it is ridiculous, absurd really to even consider what she might say. However, her beliefs are based on how society has traditionally viewed women. The conservative gender roles are still present, and many political figures have used them to push for policies and law-making that are essentially harmful to modern society.
The example of Pearl Davis is not an isolated one. Many female influencers copy her style, and whilst one can speculate about the reasons behind such a mentality one thing is clear: the videos attract plenty of views. I was reluctant at first to include these examples because the argument can easily be misinterpreted and turned into a misogynistic one against all women. Because these female figures are ultraconservative and represent no interest in women’s rights and safety, some sexists will say that it is because women have no place in politics or in debating social issues and that is why their comments do not make sense. YouTube has plenty of channels that spread this idea of how women are not rational enough to debate complex issues, and people like Davis reiterate that by being a woman and a vocal misogynist.
Examples of women holding a regressive view on the role of women are not limited to extremist YouTube channels. Even within the political establishment, populist right-wing female politicians such as Marine Le Pen, Siv Jensen and Giorgia Meloni, to name a few, are taking advantage of being #girlboss to promote political agendas that target other groups. Sophie Boulter has analysed the politics and rhetoric of these figures and points out that the cultural context is important to understand how conservative women make their statements. Boulter states that “progressive cultures are more receptive to selectively progressive rhetoric coming from a (white) woman of the Far Right.” This might explain why Marie Le Pen (France) and Siv Jensen (Norway) have attracted such a following. Both identify as feminists, as Boulter noted, but they use feminist rhetoric to promote an anti-migration attitude. Their policies are completely Islamophobic, targeting Muslim people for the wrongs in Western society. It is very dangerous when a politician who identifies as a feminist creates policies that are harmful to groups of people.
Nationalist women are instrumentalizing feminism to push an Islamophobic agenda, and this phenomenon is called femonationalism (not to be confused with “feminazis,” an insulting term used by alt-right men groups for feminist activists). This concept was coined by Sara Farris in her book In the Name of Women’s Rights: The Rise of Femonationalism. The way conservatives use feminist rhetoric to praise Western values, whilst at the same time demonising the Muslim other shows a colonialist perspective. Muslim women should unveil themselves if they want to be feminists because that is how things are done in the West. Whilst, on the other hand, Muslim men are dangerous, “the unredeemable other” as Farris mentioned in an interview with Niki Seth-Smith. But what does this have to do with fascism? It seems that I have taken a detour, but bringing colonialism and islamophobia into the discussion is crucial for understanding how ultraconservative women echo fascist ideals.
Liberal feminism goes fascist
Liberal feminism seems to be doing exactly the same thing. In a video essay titled “how liberal feminism turns into fasc*sm,” Alice Cappelle points out that Western feminist values are colonialist, stating that “liberal feminism remains biased when it comes to race and class.” And this is a fact that cannot be ignored since “the West” has done close to nothing to stop the genocide in Gaza. Politicians have been busier banning the veil in public schools and on the streets because that is not what civilised feminists do. Cappelle touches on this issue and introduces us to Françoise Vergès’s book A Decolonial Feminism, where the concept of civilisational feminism appears. This idea perpetuates a neocolonial perspective that some cultures are superior to others. We see this happening in Europe with the banning of the veil, and the integration courses refugees and migrants from Arabic countries have to follow if they want to be part of European society. When we let this form of feminism rule, it is very easy for a country to become authoritarian. In such a state, different actions would be justified because they are for preserving Western feminist values.
What is left to do?
It has been a long and complicated journey to analyse the female face of fascism and the article has but managed to scratch the surface. In doing so, facts about our modern society have become apparent. Women’s contribution to fascist regimes cannot – should not – be overlooked. Failing to do so, reveals a deep flaw in how we organise society. Women have been considered peaceful makers, and docile, whilst only men have been the tyrants. Claire Provost and Lara Whyte also argued how this societal flaw led historians to overlook women’s involvement in fascism. This exemplifies how people still divide actions by a gender binary. Women, just as men, can be capable of violence.
I started this article by saying that fascism gets thrown around easily in the media, and there is some truth to that. Robert O. Paxton has looked at the different stages a fascist regime goes through, and for it to become an actual one is to gain political power. What one observes nowadays in politics are extreme right movements that could, if not stopped early, turn into fascism. It is important that each and everyone continues to educate themselves on matters of politics and society in general. However, it is important to be critical of the information. As I have shown, alleged feminists use rhetoric that seems progressive only to attack a certain marginalised group. Such figures should be called out because they are not only harming the feminist tradition but also fueling other fascists to join ranks and escalate the situation.
Alex Banciu is the Secretary and Social Media Manager at Raffia Magazine. They hold a Bachelor degree in English Language and Culture from Radboud University and they are currently enrolled in a Master in Graphic Design and Digital Media. Topics of interest are gender, queer theory and migration. This article is a collaboration between LOVER and Raffia, in honour of anniversaries of both magazines.
References:
Boulter, Sophie. “When Fascism Is Female.” Public Seminar, August 31, 2022. https://publicseminar.org/essays/publicseminar-org-2022-08-when-fascism-is-female/.
Cappelle, Alice. “how liberal feminism turns into fasc*sm.” YouTube. January 30, 2024. Video essay, 21:57. https://youtu.be/9a7LrWo47I0?si=U0wrQe2_rsH4Rj7k.
Evans, Richard J. “German Women and the Triumph of Hitler.” The Journal of Modern History 48, no. 1 (1976): 123–75. http://www.jstor.org/stable/1878178.
Farris, Sara R. In the Name of Women’s Rights: The rise of femonationalism. Durham: Duke University Press, 2017.
Gerwig, Greta, director. Barbie. Warner Bros. Pictures, 2023. 1 hr., 54 min.
Seth-Smith, Niki. “What Is ‘Femonationalism’?” openDemocracy, July 13, 2017. https://www.opendemocracy.net/en/5050/what-is-femonationalism/.
Paxton, Robert O. “The Five Stages of Fascism.” The Journal of Modern History 70, no. 1 (1998): 1–23. https://doi.org/10.1086/235001.
Provost, Claire, and Lara Whyte. “Why Are Women Joining Far-Right Movements, and Why Are We so Surprised?” openDemocracy, January 31, 2018. https://www.opendemocracy.net/en/5050/women-far-right-movements-why-are-we-surprised/.
Vergès, Françoise. A Decolonial Feminism. Translated by Ashley J. Bohrer. London: Pluto Press, 2021.
Willson, Perry. “Italian Fascism and the Political Mobilisation of Working-Class Women 1937-43.” Contemporary European History 22, no. 1 (2013): 65–86. http://www.jstor.org/stable/43299366.
Fascisme wordt vrouwelijk: Waarom vrouwen lid worden van extreemrechtse groepen
door Alex Banciu, Vertaling door Mara Wemmenhove
‘Fascisme’ lijkt tegenwoordig overal rondgeslingerd te worden, zozeer zelfs dat het bijna een term wordt voor alles wat aan de rechterkant van het politieke spectrum staat. Zeker, er zijn gevallen waarin deze term perfect past.
Het huidige politieke landschap van Europa verschuift in een verontrustend tempo en wordt alsmaar meer rechts. Daarom is het nu een goed moment om te begrijpen waarom dit gebeurt en wat de factoren zijn die deze verschuiving aanwakkeren. Maar waarom precies vrouwelijk fascisme? Is deze beweging niet inherent vrouwonvriendelijk en compleet tegenovergesteld aan vrouwenrechten? Het antwoord is verre van eenvoudig en ondubbelzinnig. Vrouwen hebben in het verleden hun steentje bijgedragen aan fascistische regimes, en het feit dat dit vandaag de dag gebeurt – zij het niet op dezelfde schaal – zou niemand moeten verbazen. De vrouwelijke politici van extreemrechts hebben hun eigen agenda, en meestal staan vrouwenrechten daar niet op. In plaats daarvan gebruiken ze retoriek en maken ze gebruik van een instabiel politiek landschap om anti-migratiebeleid en traditionalistische principes te promoten (wat in het algemeen geldt voor alle extreemrechtse groeperingen).
Het gebeurde eerder: De bijdrage van vrouwen in fascistisch Italië en Duitsland
Ik denk niet dat we een discussie over fascisme kunnen voeren zonder de twee meest prominente voorbeelden in de Europese geschiedenis te noemen. De late jaren twintig en vroege jaren dertig in Duitsland waren een roerige tijd, als gevolg van de nasleep van de Eerste Wereldoorlog en de opkomst van Hitlers nazipartij. Wetenschappers zoals Richard J. Evans bestudeerden deze periode en de impact die het had op vrouwen. Evans stelt dat veel vrouwen werden aangemoedigd om tijdens de oorlog te werken om het arbeidstekort te compenseren. In feite waren er veel vrouwen die een arbeidersbaan hadden. Het lijkt niet waarschijnlijk dat al deze vrouwen hun rechten en hun banen zouden opgeven, alleen maar om gehoorzame huisvrouwen te worden, zoals ze werden aangemoedigd na de oorlog. De situatie is gecompliceerder dan dat: Evans vermeldt dat de Grote Depressie vrouwen op de werkplek hard trof. Deze gebeurtenis, gecombineerd met een algemene onrust over het Weimarrepubliek – die ook veel vrouwen in de steek liet – leidde ertoe dat al deze vrouwen naar een ander alternatief zochten. Zo werden ze geïntroduceerd aan Hitlers oratorische en leiderschapsuitstraling en zijn beloften van een nieuw Duitsland, dat alle hardwerkende vrouwen zou belonen. Hier wordt de situatie nog verwarrender in Evans’ observaties. Vrouwen kregen een belangrijke rol beloofd door dit nieuwe regime, maar alleen als ze hun rol als dragers van de volgende Duitse generatie zouden aannemen.
De tegenstellingen beginnen zich op dit punt te ontvouwen. Er is een duidelijk vrouwonvriendelijk en essentialistisch beeld van vrouwelijkheid in het vroege nazisme, maar het is versuikerd met de belofte van het versterken van Duitse vrouwen. Evans vermeldt de “nazi-linkse”, een term die ik voorheen niet serieus zou hebben genomen, maar die een belangrijke component leek in de vroege verkiezingen van het nazi-regime. Vrouwen stemden op de nazi’s omdat het hen een plek in deze nieuwe wereld beloofde en een belangrijke rol, en velen grepen die kans. Het was na de installatie van het regime dat veel vrouwen zich tegen het nazisme keerden. Het moet worden opgemerkt dat niet alle vrouwen – in feite zegt Evans nergens in zijn artikel dat een meerderheid van de vrouwen op Hitler stemde – dit nieuwe regime steunden. Velen waren er vanaf het begin tegen, omdat het leek op een club voor boze mannen die hun frustraties loslieten door vrouwen de schuld te geven van het stelen van hun banen.
Veel vrouwen hadden een fulltime baan in de jaren 30 en velen van hen hadden emanciperende opvattingen. Maar zouden ze hun positie überhaupt kunnen behouden tijdens het fascisme? Ik wil graag ‘Sezione Operaie e Lavoranti a Domicilio’ (Sectie voor vrouwelijke arbeiders en thuiswerkers) introduceren, een geheel vrouwelijke fascistische groep die was belast met de rol van het verspreiden van het woord over Mussolini’s regime en het onderwijzen van de hele Italiaanse natie, uitgebreid onderzocht door Perry Willson. Hij ontdekte dat veel van de vrouwen die lid werden van deze groep tot de arbeidersklasse behoorden of dienaren waren. De Sectie voor Vrouwelijke Arbeiders en Thuiswerkers (SFWO) bood haar leden een breed scala aan kansen “voor […] beroepsopleiding, reizen, zelfverbetering en, soms, gewoon puur plezier.” Ik vind deze observatie behoorlijk opvallend, omdat het laat zien dat vrouwen geen hulpeloze slachtoffers waren, en het zou wel eens een aanwijzing kunnen zijn waarom vrouwen fascisme zouden promoten.
In feite had deze vereniging een behoorlijk aantal leden. Willson stelt dat, hoewel sommigen gewoon enthousiast waren over het fascisme, velen zich aansloten vanwege “opportunisme en materiële factoren.” De waarheid is dat SFWO werkgelegenheidskansen bood en het misschien zelfs een onbedoeld moderniserend effect had. Nogmaals, Willson wijst erop hoe de leden het beste maakten van hun omstandigheden. Het is moeilijk om de ervaringen van vrouwen tijdens het fascisme in één verklaring te vangen. Onderzoek toont aan dat de opname van vrouwen in het fascisme, zij het met het doel het regime te promoten en de dragers van toekomstige generaties te zijn, onbedoelde effecten had, zoals dat vrouwen een baan en een groep hadden om deel van uit te maken. Er zijn enkele belangrijke lessen te trekken uit het analyseren van het verleden. De meest opmerkelijke is dat fascisme inherent tegenstrijdig is.
Zowel in nazi-Duitsland als in fascistisch Italië werden vrouwen gereduceerd tot de rol van moeder, maar tegelijkertijd moesten ze werken en waren ze tot op zekere hoogte actief in sociale zaken. Ik wil dieper ingaan op deze tegenstelling, omdat het niet in het verleden is gebleven. Fascistische vrouwen kwamen in het verleden aan de macht door zich bij de onderdrukker aan te sluiten in het uitoefenen van geweld tegen gemarginaliseerde groepen (de Joden, queer mensen, enz.). Tegenwoordig gebruiken vrouwen aan de extreemrechtse kant een vergelijkbare tactiek: De “Oriëntaalse Ander” de schuld geven van sociale problemen, terwijl ze tegelijkertijd macht krijgen.
Het gebeurt opnieuw, maar de verpakking is anders.
Veel ultraconservatieve vrouwen zijn tegenwoordig zeer uitgesproken over hoe het feminisme de samenleving heeft gefaald, vrouwen van hun natuurlijke rol heeft afgeleid en mannen heeft ontmand. Een bepaalde figuur heeft de aandacht op sociale media getrokken. Ze noemt zichzelf Pearl Davis. Deze figuur is vergeleken met Andrew Tate. Haar video’s hebben de aandacht getrokken vanwege haar extreme opvattingen, waaronder dat vrouwen niet zouden moeten stemmen, mannen de kostwinners van het gezin zouden moeten zijn en vreemdgaan alleen slecht is als de vrouw het doet. Natuurlijk werd ze door vrijwel iedereen met gezond verstand bekritiseerd. Haar opvattingen zijn zo inherent vrouwonvriendelijk dat het belachelijk is, absurd zelfs, om te overwegen wat ze zou kunnen zeggen. Haar overtuigingen zijn echter gebaseerd op hoe de samenleving traditioneel naar vrouwen heeft gekeken. De conservatieve genderrollen zijn nog steeds aanwezig, en veel politieke figuren hebben ze gebruikt om beleid en wetgeving door te drukken die in wezen schadelijk zijn voor de moderne samenleving.
Het voorbeeld van Pearl Davis staat niet op zichzelf. Veel vrouwelijke influencers kopiëren haar stijl, en hoewel men kan speculeren over de redenen achter zo’n mentaliteit, is één ding duidelijk: De video’s trekken veel views. Ik aarzelde aanvankelijk om deze voorbeelden op te nemen, omdat het argument gemakkelijk kan worden verkeerd geïnterpreteerd en kan worden omgezet in een vrouwonvriendelijk argument tegen alle vrouwen. Omdat deze vrouwelijke figuren ultraconservatief zijn en geen interesse hebben in vrouwenrechten en veiligheid, zullen sommige seksisten zeggen dat het komt omdat vrouwen geen plaats hebben in de politiek of in het debat over sociale kwesties en dat daarom hun opmerkingen geen zin hebben. YouTube heeft veel kanalen die dit idee verspreiden dat vrouwen niet rationeel genoeg zijn om complexe kwesties te debatteren, en mensen zoals Davis herhalen dat door een vrouw te zijn en een vocale vrouwenhater.
Voorbeelden van vrouwen die een regressieve kijk hebben op de rol van vrouwen beperken zich niet tot extreme YouTube-kanalen. Zelfs binnen het politieke establishment nemen populistische rechtse vrouwelijke politici zoals Marine Le Pen, Siv Jensen en Giorgia Meloni, om er maar een paar te noemen, voordeel van het zijn van een #girlboss om politieke agenda’s te promoten die andere groepen aanvallen. Sophie Boulter heeft de politiek en retoriek van deze figuren geanalyseerd en wijst erop dat de culturele context belangrijk is om te begrijpen hoe conservatieve vrouwen hun uitspraken doen. Boulter stelt dat “progressieve culturen ontvankelijker zijn voor selectief progressieve retoriek afkomstig van een (blanke) vrouw van extreemrechts.” Dit zou kunnen verklaren waarom Marie Le Pen (Frankrijk) en Siv Jensen (Noorwegen) zo’n aanhang hebben gekregen. Beide identificeren zich als feministen, zoals Boulter opmerkte, maar ze gebruiken feministische retoriek om een anti-migratiehouding te promoten. Hun beleid is volledig islamofoob en richt zich op moslims vanwege de problemen in de westerse samenleving. Het is erg gevaarlijk wanneer een politicus die zichzelf identificeert als feminist beleid creëert dat schadelijk is voor groepen mensen.
Nationalistische vrouwen instrumentaliseren feminisme om een islamofoob agenda door te drukken, en dit fenomeen wordt femonationalisme genoemd (niet te verwarren met “feminazi’s,” een beledigende term die door alt-right mannengroepen wordt gebruikt voor feministische activisten). Dit concept werd bedacht door Sara Farris in haar boek In the Name of Women’s Rights: The Rise of Femonationalism. De manier waarop conservatieven feministische retoriek gebruiken om westerse waarden te prijzen, terwijl ze tegelijkertijd de moslim ander demoniseren, toont een kolonialistisch perspectief. Moslimvrouwen moeten zichzelf onthullen als ze feministen willen zijn, omdat dat is hoe dingen in het Westen worden gedaan. Terwijl aan de andere kant moslimmannen gevaarlijk zijn, “de onverbeterlijke ander”, zoals Farris opmerkte in een interview met Niki Seth-Smith. Maar wat heeft dit te maken met fascisme? Het lijkt erop dat ik een omweg heb gemaakt, maar het inbrengen van kolonialisme en islamofobie in de discussie is cruciaal om te begrijpen hoe ultraconservatieve vrouwen fascistische idealen echoën.
Liberaal feminisme wordt fascistisch
Liberaal feminisme lijkt precies hetzelfde te doen. In een video-essay getiteld “how liberal feminism turns into fasc*sm,” wijst Alice Cappelle erop dat westerse feministische waarden kolonialistisch zijn, en stelt dat “liberaal feminisme bevooroordeeld blijft als het gaat om ras en klasse.” En dit is een feit dat niet genegeerd kan worden, aangezien “het Westen” vrijwel niets heeft gedaan om de genocide in Gaza te stoppen. Politici zijn drukker geweest met het verbieden van de sluier in openbare scholen en op straat, omdat dat niet is wat beschaafde feministen doen. Cappelle raakt dit onderwerp aan en introduceert ons aan Françoise Vergès’ boek A Decolonial Feminism, waar het concept van civilisationeel feminisme verschijnt. Dit idee bevordert een neokoloniaal perspectief dat sommige culturen superieur zijn aan andere. We zien dit gebeuren in Europa met het verbieden van de sluier en de integratiecursussen die vluchtelingen en migranten uit Arabische landen moeten volgen als ze deel willen uitmaken van de Europese samenleving. Wanneer we deze vorm van feminisme laten regeren, is het heel gemakkelijk voor een land om autoritair te worden. In zo’n staat zouden verschillende acties gerechtvaardigd worden omdat ze gericht zijn op het behouden van westerse feministische waarden.
Wat is er nog te doen?
Het is een lange en ingewikkelde reis geweest om het vrouwelijke gezicht van fascisme te analyseren en het artikel heeft slechts aan de oppervlakte kunnen krabben. Daarbij zijn feiten over onze moderne samenleving aan het licht gekomen. De bijdrage van vrouwen aan fascistische regimes kan – en mag – niet over het hoofd worden gezien. Het niet doen, onthult een diepe fout in hoe we de samenleving organiseren. Vrouwen zijn beschouwd als vredestichters, en volgzaam, terwijl alleen mannen tirannen zijn geweest. Claire Provost en Lara Whyte betoogden ook hoe deze maatschappelijke fout historici ertoe bracht de betrokkenheid van vrouwen bij fascisme over het hoofd te zien. Dit illustreert hoe mensen acties nog steeds verdelen volgens een genderbinariteit. Vrouwen, net als mannen, kunnen tot geweld in staat zijn.
Ik begon dit artikel door te zeggen dat fascisme gemakkelijk in de media wordt gegooid, en daar zit enige waarheid in. Robert O. Paxton heeft gekeken naar de verschillende stadia die een fascistisch regime doorloopt, en om een daadwerkelijk fascistisch regime te worden, moet het politieke macht krijgen. Wat men tegenwoordig in de politiek waarneemt, zijn extreemrechtse bewegingen die, als ze niet vroegtijdig worden gestopt, in fascisme kunnen veranderen. Het is belangrijk dat iedereen zichzelf blijft onderwijzen over politieke en maatschappelijke kwesties in het algemeen. Het is echter belangrijk om kritisch te zijn op de informatie. Zoals ik heb aangetoond, gebruiken vermeende feministen retoriek die progressief lijkt alleen om een bepaalde gemarginaliseerde groep aan te vallen. Dergelijke figuren moeten worden aangesproken omdat ze niet alleen de feministische traditie schaden, maar ook andere fascisten aanzetten om zich aan te sluiten en de situatie te escaleren.
Alex Banciu is de secretaris en social media manager bij Raffia Magazine. Ze hebben een bachelordiploma in Engelse Taal en Cultuur van de Radboud Universiteit en ze zijn momenteel ingeschreven voor een master in Grafisch Ontwerp en Digitale Media. Onderwerpen van interesse zijn gender-, queertheorie en migratie. Dit artikel is een samenwerking tussen LOVER en Raffia, ter ere van de jubilea van beide tijdschriften.
Funded by the European Union. Views and opinions expressed are however those of the author(s) only and do not necessarily reflect those of the European Union or the Directorate General for Communications Networks, Content and Technology. Neither the European Union nor the granting authority can be held responsible for them.
Raffia 